Đerđ
Konrad (1933), romansijer i esejista, veliki je mađarski
pisac i jedan od najznačajnijih savremenih evropskih pisaca.
U
jednopartijskom komunističkom sistemu Konrad je disident koji
nije mogao da objavljuje svoje knjige od 1974. do 1988. godine.
U prvim godinama tranzicije Konrad je jedan od vođa demokratske
opozcije u Mađarskoj i jedan od osnivača liberalne političke
stranke Savez slobodnih demokrata.
Od 1990. do 1993. godine bio je predsednik Međunarodnog PEN
centra.
Romani: Posetilac (1969), Osnivač grada (1971),
Gubitnik (1989), Vrtna zabava (1989), Melinda
i Dragoman (1989), Kameni sat (1994), Ostavština
(1998), Odlazak od kuće i povratak kući (2001), Gore
na brdu, za pomračenja sunca (2003), Tuga petlova (2005),
Klatno (2008).
Knjige eseja: Iskušenja autonomije (1980), Antipolitika
(1989), Izveštaj o stanju duha (1989), Na pupku
Evrope (1990), Melanholija preporoda: Eseji o postkomunističkoj
Srednjoj Evropi (1991), Dnevnici 1991-1993. (1993),
Čekanje (1995), Tekući popis (1997), Nevidljivi
glas: Razmišljanje na jevrejske teme (1997), Jugoslovenski
rat (1999), Šta zna zelena žaba? (2000), Pisac
i grad (2004), Širenje središnjeg: Razmišljanja o Evropi
(2004), Čudesni likovi (2006).
Dela Đerđa Konrada prevedena su na sve veće svetske jezike.
Nagrade: Herderova nagrada (1983), Evropska nagrada za esej
(1985), Nagrada „Mekenas“ (1989), Nagrada „Manes Šperber“ (1990),
Mirovna nagrada nemačkih izdavača i knjižara (1991), Međunarodna
književna nagrada „Stefan Mitrov Ljubiša“ (1998).
Živi u Budimpešti.
