| |
Ispisana
u ključu rekvijema, Caunerova poema na uzbudljiv način, u stihovima
visokog intenziteta, jezikom iznutra dramatizovanim - tako da
se iz patosa jezičke objave prelazi u stišanu refleksiju, iz punog
retoričkog zamaha u fragmente reči svedene na umnožena slova -
predočava dramu pretpostavljenog kraja.
Utoliko slutnja smrti u Caunerovoj poemi predstavlja individualno
iskustvo koje je neodvojivo od ukupnog iskustva modernog sveta.
Živeći u tom svetu, Caunerov junak kazuje o njegovim vidljivim
ili prikrivenim fenomenima, o informacijama koje su zamenile znanje
i o moći koja je potisnula maštu, o kultu ubrzanja i o otuđenosti
čovekovoj od svojih istinskih strasti i emocija, o komunikaciji
koja je svedena na šumove ili se, zapravo, vodi tako da suštinski
biva onemogućena, o postepenom čiljenju subjektivnosti pred nužnostima
velikih priča društva i ekonomije, politike i medija.
|
|
KAD
POKUCA ONAJ, SVOJOM KOŠČATOM RUKOM